Onthaal aan Moleculaire Post!

U moet registreren alvorens u op onze forums kunt posten of onze geavanceerde eigenschappen gebruiken. Register nu! Zijn Vrij en Snel!

Reeds geregistreerd? Login nu hieronder.

De Naam van de gebruiker:

Wachtwoord:

Herinner me?

Vergat reeds geregistreerd en uw wachtwoord? Klik hieronder om het terug te krijgen.

Krijg Verloren Wachtwoord terug

Treed nu toe - het is snel en vrij!

De moleculaire Post is overal het grootste netwerk van onderzoekers, wetenschappers en wetenschapsminnaars!

De recente Posten van het Forum

 

De Protocollen van DNA

De Encyclopedie van DNA

De Bio-informatica van DNA

Het Forum van DNA

DNA Blog

Het Nieuws van DNA

DNA- Boeken

 

De Transformatie van DNA

Transformatie in Bacteriën

Griffith legde de fundamenten voor de identificatie van DNA als genetisch materiaal in 1928 met zijn experimenten bij de transformatie in bacteriepneumococcus, die nu als Streptokok pneumoniae wordt bekend.  Het wild-typeorganisme is een sferische cel die door een slijmerige met een laag bedekte capsule wordt omringd.  De cellen vormen grote, glinsterende kolonies, gekenmerkt vlot.  Deze cellen kunnen giftige dodelijke besmettingen op injectie in muizen veroorzaken.  Een bepaalde mutantspanning van pneumoniae van S. heeft de capaciteit verloren om een capsule te vormen.  Dientengevolge, groeit het zoals kleine, ruwe kolonies.  Wat nog belangrijker is is het avirulent aangezien het geen beschermende laag heeft, wordt het overspoeld door de witte het bloedcellen van de gastheer alvorens het zich genoeg kan verspreiden om om het even welke schade te berokkenen. Het belangrijkste vinden van het werk van Griffith was dat de hitte-gedode giftige kolonies van S.pneumoniae avirulent cellen aan giftige degenen konden omzetten.  Noch konden de hitte-gedode giftige bacteriën noch de levende avirulent zelf een dodelijke besmetting veroorzaken.  Samen, nochtans waren zij dodelijk.  Op de een of andere manier ging de giftige trek van de dode cellen over tot de levende, avirulent.  De transformatie was niet voorbijgaand; de capaciteit om een capsule en daarom aan de dieren van de dodengastheer, te maken die eens de avirulent bacteriën worden verleend, werd overgegaan tot hun nakomelingen als erfelijke trek.  Met andere woorden, werd het gen voor kwaadaardigheid, die in de avirulent cellen mist, op de een of andere manier bereikt tijdens transformatie.  Dit betekende dat de omzettende substantie in de hitte-gedode bacteriën waarschijnlijk het gen voor kwaadaardigheid zelf was.  Het ontbrekende stuk van het raadsel was de chemische aard van de omzettende substantie.

Avery, MacLeod en McCarty leverden het ontbrekende stuk in 1944.  Zij gebruikten een transformatietest gelijkend op die Griffith heeft geïntroduceerd.  Eerst, verwijderden zij de proteïne uit het uittreksel met organische oplosmiddelen en vonden dat het nog omgezette uittreksel.  Daarna, onderwierpen zij het aan spijsvertering met diverse enzymen.  De trypsine en Chymotrypsin, die proteïne vernietigen, hadden geen effect bij de transformatie.  Noch deed ribonuclease, die RNA degradeert.  Deze experimenten sloten proteïne of RNA als omzettend materiaal uit.  Enerzijds, vonden Avery en zijn medewerkers dat enzymdeoxyribonuclease (DNase), die DNA opsplitst, vernietigde de omzettende capaciteit van het giftige celuittreksel.  Deze resultaten stelden voor dat de omzettende substantie in feite DNA was. De directe fysico-chemische analyse steunde de hypothese dat de gezuiverde omzettende substantie DNA was.  De analytische hulpmiddelen Avery en zijn gebruikte collega's waren zoals volgend:

1. Ultracentrifugering:  Zij sponnen de omzettende substantie in een ultracentrifuge (een zeer hoge snelheidscentrifuge) om zijn grootte te schatten.  Het materiaal met het omzetten van activiteit bezonk snel (snel op weg geweest naar de bodem van de centrifugebuis), voorstellend zeer hoog - moleculegewicht, kenmerk van DNA.
2. Elektroforese:  Zij plaatsten de omzettende agent in een elektrisch veld om te zien hoe zich snel het bewoog.  De omzettende activiteit had een vrij hoge mobiliteit, ook kenmerk van DNA wegens zijn hoge lasten/massa verhouding.
3. Ultraviolette absorptiespectrofotometrie: Zij plaatsten een oplossing van de omzettende substantie in een spectrofotometer om te zien welk soort ultraviolet licht absorbd het sterkst is.  Zijn absorptiespectrum paste DNA aan.  Namelijk had het licht het absorbeerde sterkst een golflengte van ongeveer 260 NM, in tegenstelling tot proteïne, die maximaal bij 280 NM absorbeert.
4. Elementaire chemische analyse:  Dit bracht een gemiddelde stikstof/fosfor verhouding op van 1.67, over wat men voor DNA zou verwachten, die aan beide elementen, rijk maar enorm lager is die de waarde voor proteïne verwachtte, die aan stikstof maar armen in fosfor rijk is.  Zelfs zou een lichte eiwitverontreiniging de stikstof/fosfor verhouding opgeheven hebben.